Informatie

Hugo's zijwieltjes. Verhalen voor kinderen

Hugo's zijwieltjes. Verhalen voor kinderen

Met 'Hugo's zijwieltjes'zullen kinderen beseffen dat opgroeien uitdagingen moet overwinnen. En dat uitdagingen inspanning en doorzettingsvermogen vergen. Alleen met een beetje moed en moed zullen ze in staat zijn om angsten te overwinnen en nieuwe prestaties te bereiken.

Veel kinderen zijn bang om te struikelen of om fouten te maken. Maar die angsten kunnen worden overwonnen. Ze hebben gewoon wat meer vertrouwen in zichzelf nodig en de zekerheid dat ze alles kunnen overwinnen waar ze hun zinnen op zetten.

Hugo was al ouder. Of hij voelde zich zo, heel oud. Zo Hij begreep niet waarom zijn ouders geen echte fiets voor hem wilden kopen. Geen driewieler zoals ik die had, maar een echte wielrenfiets om ooit Tour de France-kampioen te worden. Hij drong zo aan en wilde haar zo graag dat zijn ouders hem uiteindelijk op zijn verjaardag een mooie fiets gaven.

- Hou ervan!! Zullen we naar het park gaan om het te proberen?

Maar wat Hugo niet wist, is dat fietsen veel gecompliceerder was dan hij had gedacht. En PUMBA! Hugo sloeg zo'n klap dat hij zelfs een tand brak (Gelukkig was het een melktand, die op het punt stond eruit te vallen).

Na die val wilde Hugo niets meer van de fiets weten. Die machine was duivels en vreselijk, en de wielrenners van de Tour de France waren gekke mensen die hun leven riskeerden in die extreem gevaarlijke machine. Totdat papa op een dag thuiskwam met een nieuw cadeau: enkele wielen voor de fiets.

Hugo probeerde met angst die nieuwe uitvinding en ontdekte met vreugde dat hij nu kon trappen zonder zijn evenwicht te verliezen. Sindsdien ging ze overal met haar mee: om brood te kopen (ook al was de bakker om de hoek), naar school (ook al was de school aan het einde van haar straat) en vooral naar het park, waar veel kinderen zaten. al op fietsen zonder wielen. Natuurlijk waren ze sneller dan hij ...

Hugo, weet je zeker dat je het niet nog een keer wilt proberen zonder zijwieltjes? - Zijn moeder vroeg het hem op een dag toen ze hem zo serieus naar de rest van de kinderen zag kijken.

- Niet doen! Ik ben zo goed. Ik wacht beneden op je, mam.

En terwijl hij het zei, zakte Hugo van de helling af. Waarom wilde je op een normale fiets rijden? Hij wilde zijn evenwicht niet verliezen en zichzelf bezeren. Daarnaast kon hij ook heel hard gaan en de Tour winnen met zijn zijwieltjes. Om het te bewijzen, begon Hugo zo hard te trappen dat hij de wind voelde rimpelen met zijn pony die uit zijn fosforhelm tevoorschijn kwam. Het was een ongelooflijk gevoel! Het voelde zo goed dat hij onbedoeld even zijn ogen sloot en zich liet meeslepen, totdat een hoge schreeuw hem zo verraste dat hij bijna tegen een boom botste. Maar hij probeerde het te vermijden en viel luidruchtig op de grond.

Een stel knorrige eekhoorns staarde hem aan.

- Wild! Je liep bijna een van onze collega's omver.

Hugo kon niet geloven wat hij zag: Een eekhoorn die tegen hem praatte!

- Hij is maar een kleine jongen. Kijk, als hij zelfs zijwieltjes op zijn fiets heeft!

Die opmerking maakte Hugo erg van streek. Als hij al oud was! En bovendien, wat zouden die brutale eekhoorns weten over fietsen?

- Ja, ik draag sportschoenen, maar zo val ik niet.

- Maar je zult er toch niet aan denken om een ​​race te winnen met die kleine wielen, toch? Wie zei ook dat je niet voor ze kunt vallen? Als je gewoon bent gevallen !!- een andere eekhoorn lachte luid.

Hugo dacht even na, zo verlegen dat de grijze eekhoorn weer medelijden met hem kreeg.

- Als je je zo schaamt ga met zijwieltjes, waarom doe je ze er niet af?

- Omdat ik zonder hen niet kan rijden. Ik val de hele tijd en ik vind het niet leuk.

- Natuurlijk, niemand houdt van vallen, maar soms is er geen keus. Kijk naar ons. We klimmen in bomen, springen van tak naar tak en vallen zelden. Maar zo was het niet altijd. Toen we klein en onervaren waren, vielen we de hele tijd. Maar we gooien de handdoek niet in de ring. Als we ... nu konden we alleen maar in de struiken klimmen. Wat een broodje!

Hugo besefte dat die eekhoorns gelijk hadden. Hoe bang het ook was om weer te vallen Ik moest leren fietsen (vooral als je Tourwinnaar wilde worden). En Hugo was in die gedachten toen de eekhoorns, erg nerveus, begonnen te rennen en naar de top van de bomen te klimmen.

Op dat moment ontdekte Hugo dat zijn moeder eraan kwam.

Hugo, gaat het? Tegen wie was je aan het praten?

De kleine jongen stond op het punt hem dat met de eekhoorns te vertellen, maar toen dacht hij even na. Zou mama hem geloven als hij het haar vertelde? Per slot van rekening ... volwassenen geloofden nooit zoiets! Dus in plaats van uit te leggen wat er was gebeurd, zei hij eenvoudig:

- Hey mam ... denk je Papa wil mijn zijwieltjes eraf halen?

Maria Bautista enRachel Blazquez
Schrijver en illustrator
Verhalenblog voor kinderen
Verhaal in zicht

U kunt meer artikelen lezen die vergelijkbaar zijn met Hugo's zijwieltjes. Verhalen voor kinderen, in de categorie Kinderverhalen ter plaatse.


Video: Dribbels Ontbijt (Oktober 2021).